Mijn man bracht glorie voor onze familie en voor heel Slovenië** — Urška Žigart breekt haar hart in onthullingen over Tadej Pogačar’s strijd en triomf
Op een dag die voor altijd in de annalen van de wielersport zal worden bijgeschreven, stond Tadej Pogačar op het podium in Kigali, Rwanda, en verdedigde hij met verve zijn wereldtitel. Zijn indrukwekkende solo-overwinning op 28 september 2025, waarbij hij 104 km solo reed en de wereld verbijsterde, was niet alleen een bewijs van zijn uitzonderlijke talent en doorzettingsvermogen, maar ook een triomf van de menselijke geest over de duisternis die hem achter de schermen had geteisterd. Maar achter de glans van zijn overwinning, en achter de glimlach die hij altijd tentoonspreidt, schuilt een verhaal van hartzeer, verlies en veerkracht dat nu voor het eerst door zijn geliefde, Urška Žigart,
Op 29 september 2025, slechts een dag na de historische overwinning, zat Urška Žigart in een televisiestudio in Slovenië. Haar ogen glansden van tranen terwijl ze haar verhaal deelde met een uitzinnig publiek dat al lang had geweten dat er meer was dan alleen de uitbundige triomf van haar man. In een intiem interview, dat snel viraal ging, sprak ze over de verborgen pijn die Tadej met zich meedraagt — pijn die nooit aan de wereld werd getoond, totdat nu.
“Mijn man bracht glorie voor onze familie en voor heel Slovenië,” begon ze, haar stem brekend van emotie. “Maar wat mensen niet weten, is hoe zwaar zijn reis is geweest.” Haar woorden raakten diepe snaren. Ze vertelde over de tragische dood van Tadej’s oudere broer, Jakob, die op slechts 10-jarige leeftijd overleed aan een zeldzame en ongeneeslijke ziekte. De schok van dat verlies had zich in Tadej genesteld, een trauma dat hij jarenlang stilzwijgend met zich meedroeg.
Žigart beschreef dat de dood van Jakob een onuitwisbare litteken op de ziel van haar man heeft achtergelaten. “Hij was altijd een jongen met een grote glimlach, maar achter die glimlach schuilde een diepe pijn,” zei ze. “Hij gebruikte de pijn om sterker te worden, om zich te bewijzen dat hij niet zou laten afpakken wat hij het liefste deed: fietsen.” Ze toonde een oude foto van de broers, lachend en spelend in de natuur, een beeld dat de kracht van gehechtheid en het verlies symboliseert.
De impact van dat verlies op Tadej was enorm. Het werd een bron van innerlijke kracht, maar ook van stille strijd die zich uitte in momenten van twijfel en wanhoop. Žigart vertelde dat haar man, ondanks zijn succes, vaak geconfronteerd werd met een gevoel van leegte en de wens om de pijn weg te rennen. Maar hij bleef zich vastklampen aan zijn droom, zijn passie voor de fiets, en zijn wens om zijn familie trots te maken.
Naast het persoonlijke trauma, erkende Žigart ook de immense druk die op Tadej werd gelegd door de media en de verwachtingen van de wereld. Als jong talent dat al snel werd gezien als de nieuwe ster van de wielerwereld, moest hij omgaan met de constante vergelijking met grootheden zoals Eddy Merckx en de druk om altijd te presteren.
“De wereld is wreed geweest,” zei ze. “Hij kreeg te maken met onophoudelijke kritiek, met verwachtingen die bijna onmogelijk te vervullen waren. Maar hij heeft nooit opgegeven.” Žigart benadrukte dat haar man, ondanks de publieke druk, altijd zijn hoofd omhoog hield en zich bleef richten op zijn doelen, gesteund door haar en hun familie.
Haar woorden benadrukten dat de weg naar de top niet altijd geplaveid was met glans en glorie. Žigart vertelde over de momenten waarop Tadej geconfronteerd werd met tegenslagen: de crash in 2022, die hem bijna zijn carrière kostte; de fysieke en mentale uitputting; en de constante strijd om zichzelf niet te verliezen in de schaduw van verwachtingen.
“Hij vecht niet alleen voor zichzelf, maar voor ons allemaal,” zei ze met trots. “Voor onze familie, voor Slovenië, voor iedereen die in hem gelooft.” Haar woorden maakten duidelijk dat zijn overwinning niet alleen een persoonlijke triomf was, maar ook een overwinning voor iedereen die hem steunt en gelooft in de kracht van doorzettingsvermogen.
De reacties op social media stroomden binnen, en velen reageerden met diepe emotie. Op X (voorheen Twitter) schreven fans: “Dit maakt zijn overwinning nog mooier,” en “Zijn verhaal inspireert ons allemaal.” Anderen riepen op tot meer respect voor de jonge kampioen, die ondanks alles altijd zijn best heeft gedaan en nooit zijn menselijkheid heeft verloren.
Deze onthullingen hebben de rivaliteit met andere grote renners, zoals Remco Evenepoel, even naar de achtergrond gedrongen. Terwijl de wereld Pogačar viert als een sportlegende, laat Žigarts verhaal zien dat achter elke pedaalslag een mens schuilt met diepe wonden en een kracht die verder gaat dan sport.
De emotionele openbaring van Žigart heeft niet alleen de perceptie van Pogačar veranderd, maar ook het bewustzijn vergroot over de verborgen menselijke verhalen achter sporthelden. Haar tranen symboliseren de kracht van kwetsbaarheid en de moed om eerlijk te zijn over de moeilijke reis die velen niet zien.
Terwijl Tadej zich voorbereidt op de volgende uitdaging, Il Lombardia op 11 oktober 2025, blijft zijn verhaal een inspiratiebron voor velen. Het is een herinnering dat glorie niet zonder strijd komt, en dat ware kracht vaak schuilt in het vermogen om door te zetten, zelfs in de donkerste tijden.
De woorden van Urška Žigart resoneren nu nog sterker, nu de wereld weet dat haar man niet alleen een kampioen is vanwege zijn overwinningen, maar ook vanwege zijn veerkracht, zijn pijn en zijn onwankelbare wil om door te gaan. “Mijn man bracht glorie voor onze familie en voor heel Slovenië,” herhaalde ze met tranen in haar ogen. En in die woorden ligt een boodschap van hoop, kracht en menselijke imperfectie — een erfenis die verder gaat dan de finishlijn en de medaille.
Deze openbaring onderstreept dat ware helden niet alleen worden gedefinieerd door hun prestaties, maar ook door hun vermogen om te vechten door de duisternis heen, en de kracht te vinden om te blijven stralen. Tadej Pogačar’s verhaal is nu niet alleen dat van een kampioen op de fiets, maar ook dat van een mens die de glorie heeft gebracht voor velen, ondanks de stille strijd die hij heeft gevoerd.
